Menu Blisko

Zamek

punkt orientacyjny nie do przeoczenia

punkt orientacyjny nie do przeoczenia

Zamek

Dawny liechtensteinski, a potem dietrichsteinski zamek, wybudowany na charakterystycznym skalnym wzniesieniu, już od kilku stuleci stanowi niemożliwą do przeoczenia wizytówkę Mikulowa.

Pierwotny ziemiański gród, w 1249 roku był oddany w lenno Lichtensteinom przez Przemysława Otokara II. Na końcu XVI wieku wymienili ich Dietrichsteinowie i za ich panowania, po porzaże w 1719 roku, zamek uzyskał swą dzisiejszą postać. W roku 1945 podczas wycofywania się wojsk niemieckich  zamek spłonął do fundamentów, jednak dzieki Stowarzyszeniu Odbudowy Mikulowskiego Zamku, w latach 50- tych, z wieloma trudnościami, był odbudowany. Do najciekawszych części zamku należą zamkowa biblioteka i sala rodowa. Obecnie zamek jest siedzibą Muzeum Regionalnego w Mikulowie, gdzie jednocześnie od razu dostępnych jest kilka ciekawych wystaw. 

Chcieć wiedzieć więcej?
Skontaktuj się z nami
Regionální muzeum v Mikulově
Zámek 1/4
692 01 Mikulov
www.rmm.cz

podstawowe informacje

Obiekt bezbarierowy

NIE

Cena

Wycieczki z przewodnikiem

Od gotyku do imperium, Galeria Dietrichsteina / pełny wstęp 120 CZK, ulgowy 60 CZK, rodzina 300 CZK

Pożądanie i godność - ze zbiorów rodziny Dietrichsteinów / wstęp pełny 90 CZK, ulgowy 45 CZK, rodzina 200 CZK

Biblioteka zamkowa / pełny wstęp 90 CZK, ulgowy 45 CZK, rodzina 200 CZK

Loch zamkowy z gigantyczną beczką / pełny wstęp 90 CZK, ulgowy 45 CZK, rodzina 200 CZK

Ogród zamkowy / pełna opłata za wstęp 120 CZK, ulgowy 60 CZK, rodzina 300 CZK

Wycieczki bez komentarzy

Rzymianie i Niemcy w regionie pod Pálavou / pełny wstęp 90 CZK, ulgowy 45 CZK, rodzina 200 CZK

Wino na przestrzeni wieków / pełny wstęp 90 CZK, obniżona cena 45 CZK, rodzina 200 CZK

Kaplica zamkowa / gratis

Wystawy sezonowe / wstęp pełny 100 CZK, ulgowy 50 CZK, rodzinny 180 CZK

Czas otwarcia

Marzec, kwiecień, październik, listopad:
piątek- niedziela godz. 9.00 – 16.00

Maj, czerwiec, wrzesień:
wtorek- niedziela godz. 9.00- 17.00

Lipiec, sierpień:
poniedziełek- niedziela godz. 9.00 – 18.00

Przewodnik

TAK

Istnienie ziemiańskiego grodu na obszarze między Morawami, a Dolną Austrią można rozważać od XIII wieku. W 1249 roku, będący w budowie gród został przekazany przez Przemysława Otokara II w lenno Jindrzichowi z Lichtensteinów i stał się fundamentem późniejszego, rozległego majątku. Za czasów pierwszych Lichtensteinów doszło z końcem XIII wieku do uzupełnienia areału grodu poprzez dobudowanie wieży o walcowatym kształcie z krawędzią od frontu północnego muru, poprzez wybudowanie grubego muru obronnego i modyfikację zamkowego pałacu. Na skale pomiędzy pierwszym, a drugim dziedzińcem wyrosła smukła, okrągła wieża, wyposażona przed 1380 rokiem w kaplicę Panny Marii i św. Jana Ewangelisty. W 1402 roku, na krótko gościł na zamku u Jana II z Lichtensteinów, po swej ucieczce z wiedeńskiego więzienia Wacław IV.

Mikulow stanowił główną siedzibę rodu Lichtensteinów i dlatego też, zamek był nieustale przebudowywany tak, aby stworzyć wygodne i dostatecznie reprezentatywne zakwaterowanie, czasem bardzo licznej rodzinie. W drugiej połowie XV wieku powstał dzisiejszy, pierwszy dziedziniec z wieżą pryzmatyczną, a trochę później dobudowana została tzw. wieża wędzarnia (udírenská věž). Do zasadniczej przebudowy doszło przed połową XVI wieku, kiedy to wybudowano cztery przedłużone, wczesno- renesansowe bastiony, wykorzystane później do dalszej rozbudowy zamku. Wystawny styl życia i niezbyt dobre gospodarowanie doprowadziło w 1560 roku Krzysztofa IV z Lichtensteinów do sprzedaży całego mikulowskiego majątku Ladisławowi Kereczenyimu z Kaniafeldu za 60 000 talarów, jednakże ród Ladisława kończy się na jego synu, a cały majątek przechodzi jako spadek na własność cesarskiej korony.

W roku 1575 wolną posiadłość otrzymuje jako dar od cesarza Rudolfa II – Adam z Dietrichsteinów (1527- 1590), poseł cesarskiego dworu w Rzymie i Madrycie, i w ten sposób Mikulow pozostał we władaniu jego potomków aż do roku 1945. Największego rozkiwtu doczekał się Mikulow za rządów Adamowego syna- Franciszka Serafina, kardynała i ołomunieckiego biskupa (1570- 1636), który polecił między innymi przebudowę dotychczasowego, renesansowego zamku. W miejscu północnego bastionu powstała sala rodowa, zmieniony został również dostęp do zamku, na pierwszym dziedzińcu wyrosła budowa zamkowego teatru, na wzór północnego bastionu zamurowane zostały róznież zachodni i południowo- zachodni. W czasie wojny trzydziestoletniej zamek był dwukrotnie oblężony przez nieprzyjacielskie wojska, w roku 1620 przez wojska zbuntowanych oddziałów, a w roku 1645 przez Szwedów, oczywiście oba zdarzenia przyniosły szkody w zabudowie i wyposażeniu. 

Kolejne większe przebudowy zmieniły wygląd zamku w drugiej połowie XVII i na początku XVIII wieku. Prawie kompletnie ukończone dzieło zniszczył dnia 10 sierpnia 1719 roku rozległy pożar, po którym zamek musiał być, de facto, wybudowany od nowa. Wszystkie budowle były wysokościowo wyrównane, zupełnie nowy układ zyskały piętra, przybyły budowy stajen według projektu F.A.Grimma i trakt dojazdowy między południowym i południowo- zachodnim bastionem z salą na parterze. W pracach na odbudowie wewnętrznych przestrzeni wzięli udział znani artyści, w pierwszym rzędzie malarz A.J.Prenner, rzeźbiarz I.Lengelacher, autor rzeźb wzdłuż drogi prowadzącej do zamku oraz zamkowy ślusarz- artysta H.G.Forster, autor min. dwuskrzydłowej, kutej bramy prowadzącej do ogrodu zamkowego. Zamek w tej postaci przywitał w roku 1805 francuskiego cesarza Napoleona I, który go pierwotnie wybrał jako miejsce pokojowych negocjacji po bitwie pod Sławkowem.

Do dalszych znaczących ingerencji w wygląd zamku doszło dopiero w XIX stuleciu, przede wszystkim rekonstrukcją dziedzińca honorowego i jego ograniczeniu na korzyść rynku. W 1866 roku było na zamku, wówczas własności ministra spraw zagranicznych Aleksandra Mensdorffa- Pouilly, zawarte przymierze po niefortunnej bitwie pod Hradcem Králové, pomiędzy Austrią i Prusami. Do jeszcze większej katastrofy niż ta z 1719 roku doszło na zamku w kwietniu 1945, kiedy to w niejasnych okolicznościach wybuchł ogromny pożar i niemal cała budowla doszczętnie spłonęła. Kolejne trzy lata pogorzelisko dalej niszczało, aż dopiero w 1948 roku, dzięki zainteresowaniu Stowarzyszenia Odbudowy Mikulowskiego Zamku przystąpiono do adaptacji dziedzińca przedzamkowego, a w 1951 roku do rekonstrukcji samego zamku, według projektu architekta O.Oplatka, dokończone z początkiem lat 60- tych. Uratowane zabytkowe elementy wyposażenia zamkowego wnętrza pozostały na zamku, który stał się siedzibą Muzeum Regionalnego. W nieuszkodzonym stanie zachowała się olbrzymia beczka na „dziesięcinę” w postaci wina, pochodząca z roku 1643 o pojemności 1014 hl.

Honorowy Dziedziniec

Hornorowy dziedziniec położony w najniższej części zamkowego kompleksu powstał w czasie prac budowlanych nad odbudową zamku po pożarze w 1719 roku. Rzeźbiarksa dekoracja Honorowego Dziedzińca jest dziełem Ignacego Lengelachera; autorem dwuskrzydłowej, kutej bramy do zamkowego ogrodu jest ślusarz- artysta Heinrich Gottfried Forster. Honorowy Dziedziniec, istotna przestrzeń nowowiekowej, arystokratycznej rezydencji, bezpośrednio nawiązywał  na teren wejściowy po drodze do zamku, który swymi wystawnymi domami prezentował rynek z ratuszem i Kościołem św. Anny. 

Wejście do zamkowej piwnicy

Na dziedzińcu przy tzw. wieży- wędzarni w czasach prac budowlanych na zamku, przeprowadzonych na polecenie kardynała Franciszka z Dietrichsteinów, przy murach pierwszego dziedzińca wybudowano trakt z salą teatralną, prezentowaną w roku 1640, z wysokim sklepieniem. Właśnie tu w 1643 roku została umieszczona olbrzymia beczka na „dziesięcinę” w postaci wina, o pojemności 1014 hl pochodząca z warsztatu brnieńskiego bednarza Krzysztofa Špechta (czyt.Szpechta).   

Zamkowa biblioteka

W miejscu dzisiejszej zamkowej biblioteki znajdowała się pierwotnie sala teatralna, wybudowana za czasów Franciszka z Dietrichsteinów, a po raz pierwszy zaprezentowana w 1640 roku. Obszerna biblioteka kardynała znajdowała się wówczas w innym miejscu, w swej znacznej części stałą się później łupem szwedskich żołnierzy, którzy zdobyli zamek w 1645 roku i odwieźli ją do Szwecji w 48 beczkach. Dzisiejsza biblioteka, licząca około 11 000 pozycji, pochodzi ze zbiorów kolejnych pokoleń Dietrichsteinów i od zaprzyjaźnionych rodów szlacheckich, nie małą część stanowi księgozbiór z dawnego gimnazjum pijarów. 

Wieża krawędziowa

Wieża krawędziowa została wybudowana od frontu północnego dziedzińca w ramach obszernej przebudowy całego zamkowego terenu, realizowanego przed końcem XIII wieku przez Lichtensteinów. W krawędź były zaopatrzone wieże, które mogły być ostrzeliwane wyłącznie z jednej strony, a to właśnie w kierunku prawdopodobnego, strzeleckiego ataku. Podobną wieżę możemy znaleźć na zamkach w Bítově czy Svojanově, a w regionie południowych Czech w  Zvíkově i Strakonicích.    

Wieża główna

Strzelista wieża, stojąca na wzniesieniu skalnym pomiędzy pierwszym, a drugim dziedzińcem, należy do najstarszych budowli zamkowego wzgórza. Przed 1380 rokiem Lichtensteinowie zorganizowali w niej ośmioboczną kaplicę Panny Maryi i św. Jana Ewangelisty. Podczas przebudowy zamku wieża otrzymałą smukły, piramidalny dach; dzisiejszą barokową kopułę wieża otrzymała dopiero w czasie rekonstrukcji po pożarze w 1945 roku. 

Więcej informacji o aktualnych wystawach można znaleźć na stronie Muzeum Regionalnego w Mikulovie.

Skontaktuj się z nami

Jeśli jesteś zainteresowany naszymi usługami, nie wahaj się z nami skontaktować. Odpowiemy na Twoje pytanie tak szybko, jak to możliwe, nie później niż następnego dnia roboczego.

lokalizacja na mapie